صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری...

به یادگار بمانی که بوی او داری....

 

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست...

توان به دست تو دادن گرش نکو داری .....

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت

جز این قدر که رقیبان تند خو داری !.....

 به جرعه ی تو سرم مست گشت نوشت باد

خود از کدام خم است این که در سبو داری ؟

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن

تو را رسد که غلامان خوبرو داری !.....

 

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس

که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

 

 

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق

قدم برون نه اگر میل جستجو داری ....